تابستون امسال، بالاخره بعد از کلی فشار کاری، تصمیم گرفتم یه سفر درستوحسابی به شمال برم. سوار پژو ۲۰۷م شدم، کولر روشن، موزیک دلخواه، و جاده چالوس پیشِ رو. همهچی خوب پیش میرفت تا اینکه رسیدم به رامسر.
اونجا بود که اولین نشونهها شروع شد. ماشین جون نداشت. گاز که میدادم، انگار باید التماسش میکردم که راه بره. صدای موتورم تغییر کرده بود. یه جور لرزش عجیب، یه صدای ناک خفیف که انگار موتور داشت با خودش حرف میزد: «چی ریختی تو باکم؟»
بنزین معمولی، اونم از یه جای نهچندان مطمئن… اشتباهی که خیلیها تو سفر مرتکب میشن.
دوستم که اهل ماشینه گفت: «داداش، اینجا بنزین معمولاً اکتان پایینه، مخصوصاً تو بعضی شهرای شمال. ماشینت که به اکتان بالا عادت داره، زود واکنش نشون میده.»
واقعا دلم میخواست وسط سفر ماشین نخوابه. ولی راه نجات چی بود؟
اون لحظهی نجات، وقتی رسید که یکی از مغازهدارهای کنار پمپبنزین گفت:
«یه قرص بریز تو باکت، حل میشه! اسمش داینو تبه.»
راستش اولش فکر کردم از این حرفاست. ولی گفتم بدتر از این نمیشه، یه قرص داینو تب مشکی گرفتم، انداختم تو باک. نیم ساعت بعد، معجزه رو با خودم حس کردم:
-
شتاب ماشین برگشت!
-
اون صدای تقتق یا همون ناک، محو شد!
-
مصرف سوخت هم انگار افت کرد، چون تا رسیدم به تالش، هنوز بنزین داشتم!
کل سفر با همون قرص مکمل سوخت گذشت. تا آخر سفر، دیگه هیچ صدایی از موتور درنیومد. هرجا بنزین زدم، یکی از اون قرصا انداختم تو باک. یهجورایی شدم مبلّغ داینو تب!
تو راه برگشت، خودم رفتم تو سایت اکتان سنتر و یه بسته کامل داینو تب سفارش دادم. از اون به بعد، قبل از هر سفر یا حتی وقتی حس کنم بنزینی که زدم کیفیت نداره، یکی میندازم تو باک. خیالم راحته، ماشینم آرومه، و رانندگی، دوباره لذتبخش شده.
اگه سفر شمال رفتی و احساس کردی ماشینت دلودماغ نداره، شک نکن:
مشکل از بنزینه. راهحلش هم یه قرص کوچیکه به اسم داینو تب.
